viernes, 13 de marzo de 2009

a minha lua...

eu possuo em propiedade uma lua. esta é branca, mas tambén possue umas manchas de cor mais escura, de carácter oscilante en función do tempo, das condicións climatolóxicas...é mimosa e a vez distante, posto que posue o poder de nao deixar indiferente a ninguén, mais ela sempre passa quando quere desapercibida, pois as nubes som as suas aliadas no seu tempo de exposición. com ela, co seu recordo, coa sua image a gente vai durmir, no medio da noite segue ahí, esperando que abras os olhos e sintas a sua presenza, pois está ahí aparentemente inmóvil, mas, nao para, caminha incesante, busca continuamente e nao dubida, pois ela é o referente.
companheira infatigable en noites claras, e saudades com o seu novo estado, as prantas deija viver, e os seres estranos mexe qual galunha baixo o seu corpo, pois eles mantenhen o segredo dela i ela o de eles...
uma señorita que gosta de se aclarar e peitear nos fins de semana, mas pra ela, som todos os dias...e se non que lhe pregunten a marte...sempre quente guardando um eclipse para tentar levantar a falda da lua...pero o SEÑOR mantense sempre distante, porque ese sí que é un amor a distancia, pois cando un sae...o outro volta...e co desexo incesante de que chegue o solpor pois enfrontados coma sempre, ela coqueta, tenta de reolho que non se lhe note que aguarda o seguinte eclipse pra ver si sae outro planeta...namentres marte incandescente...aguardando ver a falda da lua...

e nessa guerra estamos que si podo, non podo, vou ou non vou...e así esperamos a que chegue o noso eclipse particular...

No hay comentarios:

Publicar un comentario