jueves, 12 de febrero de 2009

de neno a mozo (I)


esta é a istoria dun neno que sae da casa un dia soleado de verao cuma chuva típica de verao...baijo uma árbore um pernilongo trata de lhe picar e chama polos outros companheiros de especie e de voo, coma outros pernilongos (típicos que só gostan da sangue gringa)..tras horas tentandoo, desisten e os seus companheiros fuxen, na busqueda duma outra vitima mais fácil, pero o pernilongo decide ficar por ali e observar aquela alma...aparentemente é um rapaz normal, que olha para o alto das arvores tentando atopar un macaco, um tucan, uma serpente ou calquer animal que vive na mata atlántica, nun desses momentos o pernilongo descobre uma coisa dese mozo que nao tinha apreciado antes, tem um olhar triste, e os olhos parece cair desoladamente. ó mesmo tempo que nao deixa de buscar nas arvores ese ser, esse animal que lhe alegrase esa escura manhá, nesse momento voa e colgase no seu ombreiro e comeza a ver cara arriba, tentando ajudarlhe na busqueda...de ahi comezan a conversar sobra as folhas compostas, as iacas, o incenso, e mil temas namentres caminhan polo meio da floresta...bom entao voce srta pernilonga (porque os machos nao pican...) fai umas horas estaba tentando picar em min e agora esta acompanhado este caminhante errante polo meio da floresta...e assim, com esa cara de gringo a sua sangue deve de ser bem boa, doce e vermelha e aqui a gente nao posue essas qualidades tam apreciadas por nos...pois deberia eu de ficar mais feliz depois desse cumprido?nao o unico é que o problema é seu nao é nosso, a culpa som as suas raices....de ahi a conversa continua num intercambio de puntos de vista sobre a vida do pernilongo e as suas costumes, sobre de que partes do corpo gosta máis, quales som as melhores nesta época do ano, e nesse momento un beija-flor pousa no outro ombreiro...incriblemente o que estaba buscando no ar o mozo, está agora pousado no seu ombreiro, i entao a sua vida, olhante-errante-caminhante en que consiste????pois num continuo vagar pelo mundo a vista de moita gente sem muito sentido, errante posto que nada fai mudar essa condición da minha vida e olhante posto que amo olhar...entao o beija-flor di que que bom!!!! passar a vida olhando!!!! ja me gustaria a min, eu so tenho que bater forte perante case todo o dia as minhas aas pra poder obtelo alimento, de ahi cada pouco uma flor a cal vou voando (ia dicir correndo mais correndo nao ia chegar, jajaja) e de ahi pra outra ata que é de noite, e fico tam cansado que nao posso nim pensar em ir cos amigos a flor do bananeiro dó lado de casa pra tomar uma jarra da auténtica e bem gelada jaleia real produzida na fábrica do lado....a pernilonga (ja corrijido) olha desconsolada e tratando de comprender quan triste é a vida do beija-flor.......acorda, e comenta que a ela so a tenhen dentro da sua comunidade pra buscar gringos de sangue bem boa, doce e vermelha; e que gostaría de poder ser caminhante posto que pra ela o movemento ven directamente do bater das suas aas, ó mesmo que ó beija-flor, pero que por outra banda o feito de sentir a superficie da terra, da agua (sen com isso morrer), do ar, posto que ela so tem que olhar e buscar um griingo e alá van todos a picar nel coma si el nao sentise a dor...e polas noites nao durme debido a pena que lhe produz contar a cantidade de dor causada pola sua característica de pernilongo-buscador de gringos...sen decatarse de que ja eram quasi as 3 da tarde e o caminhante-errante-olhante tinha coisas que fazer, ficam pra outra dia uma citaçao, no mesmo lugar, da mesma cidade, á mesma hora, esta vez sem que perante uma hora o caminhante tenha que fugir dos pernilongos, posto que o gringo daralhe uma dose da sua sangue bem boa, doce e vermelha, e sen que o beija-flor tenha que sobrevoar pernate meia hora sen entender nada do que aconteçe posto que ve um caminhante e un pernilongo conversando (e tambén perdeu trabalho); o caminhante promete pra ele uma flor bem grande e carregada do melhor polen...mas o caminhante ainda nao diz que queria....e voce caminhante que quer de nós????do pernilongo o seu poder, (nao bom mas poder) de que a gente se lembre de voce perante dias...e do beija-flor o seu peteiro cheo dese polen doce co cal agasalhar a uma "flor" que agora mesmo está doente e que grazas ó seu polen e o poder do pernilongo, endulzarei este momento e recordará bastante tempo...

No hay comentarios:

Publicar un comentario