febreiro 2009, Paraguai, Villarrica,Dr Botrell casi C.A. Diaz enfronte da entrada do hotel ybytyruzu, aqui me atopo só, esperando as 12,1,2,3,... só cun montón de expectativas que nunca na minha vida, 9 meses, 2oo e pico dias, un montón de horas pra descubrir unha serie de cousas que non eran costume na minha vida, xente, costumes, maneira de vivir... uma outra cultura, indixenas, carpinchos, tucans, tixeiretas, tahú, cahú, como kajagi (puma en aché) me bautizaron... vergoña perdin, os meus segredos mantiven, nunha illa rodeada de mar, me atopo e a vóa vos voto en falla, Ana, Brais, Alexx, Paulo, Iván, Ángel, Fidi, Berto, Olmo,...son nomes que neste momento me lembro, mariña, alba, bea, sandra, e algunhas que quedan por ahi...vero, ernesto, david, gisella, álvaro, mara cristina, susana, do erasmus Fran, David, Guillem, Maddi, Alexis, Xevi, Julio, Rosi...
son nomes, xente, persoas, individuos que máis que algo pintan moito no que é este correr, andar divagar, polo mundo, son xente que me coñecen, xente que saben cómo son, xente que saben cómo actuo (neses momentos), xente a cal non podo esquecer nin deste lado do mundo...
Agora sinto que duas letras nunca pintaron tanto na minha vida, um l e um u, son letras, fonogramas, sons, símbolos, grafos que me fan sorrir neste momento, porque podome considerar uma persoa chea...e como tal...esta xentinha, a minha xentinha está, e vós sabedes que pasa pola minha cabeza.
QUÉROVOS...
No hay comentarios:
Publicar un comentario